Zastosowanie terapii światłem w medycynie ma długą historię. Pierwszym źródłem światła wykorzystanym w fotomedycynie było naturalne światło słoneczne. Już w starożytnym Egipcie światło słoneczne wykorzystywano do kuracji medycznych. W późniejszych czasach Hipokrates opisał wykorzystywanie światła słonecznego do leczenia różnych schorzeń. Mimo, że terapia światłem nie miała w tamtych czasach wyjaśnienia naukowego, jej moc uzdrawiania była oczywista i lekarze rzymscy oraz arabscy wprowadzili światłoterapię do ogólnego stosowania w medycynie.

Obecnie wiadomo jest, że organizm ludzki przetwarza światło w energię elektrochemiczną, która uruchamia łańcuch reakcji biochemicznych wewnątrz komórek, stymulując przemianę materii i wzmacniając odporność całego ludzkiego organizmu.

W początkach fotomedycyny, jako nowoczesną formę leczenia wykorzystywano głównie światło z zakresu podczerwieni i ultrafioletu. Na początku lat 80-tych, zespół naukowców stworzył źródło światła oparte na laserze, ale pracujące w niemal całym spektrum światła widzialnego i po części w podczerwieni.

Badania ujawniły właściwości fizyczne mające podstawowe znaczenie dla skuteczności leczenia światłem. W oparciu o tę technologię powstał System Leczenia Światłem BIOPTRON.